Sabrina's (W)onderwijs: De Start

Wat blijft ons onderwijs toch leuk. Als je denk dat je alles wel een keertje gezien hebt, tref je een coronavirus, gaat je onderwijs plat, schiet je met een rotgang door naar het digitale onderwijs, ben je blij dat het vakantie is, mis je stiekem je studenten enorm, hoor je net iets te veel collega’s zeggen dat ze tóch zijn weg geweest deze zomer en start je met een schooljaar zonder kloppend rooster.

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Want een coronajaar beginnen met een kloppend rooster lijkt een utopie. Laat ik zeggen dat ook de geluiden bij mijn onderwijsvrienden van soortgelijke aard zijn. Anderzijds, je zou maar roostermaker zijn in deze tijd. Hoeveel koffie zou je dán nodig hebben om van deze kluwen aan regels en wensen een enigszins kloppend verhaal te breien?

Online en offline wisselen elkaar af in de week. Nou ja…voor de studenten. Voor ons wisselt dit ongeveer per uur. Twee uur offline les, uurtje online, uurtje offline weer uurtje online. Als je dacht dat je de lockdown met een kleine persoonlijkheidsstoornis uit was gekomen dan valt dat in het niet bij de huidige stand van zaken. Vanuit een lokaal, ren ik door de gangen op weg naar een rustige plek om de les te geven, om vervolgens door een collega van een andere afdeling uit de ruimte te worden gebonjourd omdat hier blijkbaar een bespreking was. ‘Sorry jongens! Blijf hangen! Ik zoek even een ander plekje!’ zweet van het voorhoofd vegend, oortjes in en met een koude koffie plof ik in de kantine neer. Prima plek om vanuit hier te doen. Improviseren kenmerkt immers toch de tijd van nu.

Het gekke aan deze tijd is dat ik mij voor het eerste in acht jaar niet helemaal gek laat maken door de kluwen die zich voor mijn ogen afspeelt.

Het lijkt er bijna op dat als de gekte zo groot is en bijna niet meer te overzien dat dan de werkelijke rust begint.

Ook met hard werk krijgen we er even geen algehele controle over. En misschien moeten we dat ook even niet willen. Begrijp mij goed, niets maakt mij in het onderwijs gelukkiger dan een klas vol fysiek aanwezige pubers en prachtig genoeg lijken zij in dezelfde modus te zitten. ‘Ik ben blij u weer te zien mevrouw’ is mij nog nooit zo vaak toevertrouwd als dit jaar. We zijn als onderwijsmensen goed in improviseren, dat hebben we wel laten zien. Laten we de aankomende maanden en mogelijk het hele schooljaar meebewegen met de stroom, extra tijd besteden aan de zorg voor onze collega’s, onze creativiteit benutten en tijd steken in de dingen waar we wel invloed op hebben. Een extra kopje koffie met een student, het contact aanhalen met leerplicht of de conciërges eens trakteren op bonbons. Want dat is voor mij wat ons ons maakt, samen redden we het wel, zolang we maar in contact blijven. Een heel fijn schooljaar iedereen, pas goed op elkaar.

Blog geschreven door: Sabrina Blom