Sabrina's (w)onderwijs - Het luisterend oor

Een nieuwe column van onze favoriete SLB'er, Sabrina Blom. Een ontroerende column is het ook deze keer. Want hoe lief zijn haar studenten dat zij zich over Sabrina's luisterend oor bekommeren, dat zij als begeleider in het mbo steevast biedt? Het antwoord op de vraag is 'heel lief', lees zelf maar!

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Levensverhalen, puberproblemen en familieruzies: elke dag staat voor mij, naast de gebruikelijke lessen, in het teken van het luisteren naar mijn studenten. Ze maken zo ontzettend veel mee en met de nodige dosis oprechte interesse, voelen zij zich bij mij veilig genoeg om te delen wat er in hun levens gebeurt en waarmee ze dagdagelijks te maken krijgen. Meestal gebeurt dit in een-op-een-gesprekken, maar soms gebeurt dit ook in een gezamenlijk kringgesprek. Hoe schools dit ook mag klinken, het werkt met pubers echt heel goed. Vaak maak ik hierbij gebruik van gespreks- of coachingskaarten die uitdagen een filosofische vraag te beantwoorden over hun eigen leven. Door verdiepende vragen te stellen komen we dikwijls tot een kern die de meeste niet zagen aankomen. Soms gaan deze gesprekken op een later moment door tussen studenten en voelen zij de veiligheid om zich verder met elkaar te verbinden.

‘In de week voor de kerstvakantie werd ik compleet verrast’

In de week voor de kerstvakantie werd ik compleet verrast. Drie studenten stonden voor mijn neus met een handgeschreven kaart en een doosje Merci. ‘Heeft u even tijd voor ons?’ ‘Ik maak tijd voor jullie’, was mijn antwoord en we liepen een leeg lokaal binnen. ‘Wij… eum…. Wij willen u eigenlijk bedanken, maar we maken ons ook zorgen. Wij hebben gister met elkaar een drankje gedaan in de stad (zo ken ik mijn Horeca-studenten weer…). Toen hebben wij elkaar ons levensverhaal verteld en dat was behoorlijk heftig. We kwamen alleen tot de ontdekking dat ú degene bent die al onze verhalen kent. En wij zijn vast niet de enige. Eigenlijk zijn dat best veel verhalen en nou maken wij ons zorgen over hoe dat voor u is. U moet het namelijk ook allemaal verwerken. Wij zijnheel blij dat u naar ons luistert, maar het is best veel. Is dat wel oke voor u?’ Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Mijn lieve studenten, voor wie ik er altijd hoop te zijn, maakten zich zorgen over míj en de hoeveelheid verhalen die ik te verwerken krijg. Ontroerd en verwarmd bedankte ik hen en ik beloofde ze plechtig dat ik het nu nog prima aankan en dat ik het ze zou laten weten als dat niet meer zo zou zijn.

'In hoeverre zou intervisie een verplicht onderdeel moeten zijn van onze dagelijkse schoolpraktijk?'

Het zette me aan het denken. Wij krijgen ook ontelbaar veel verhalen, ellende en zorgen te horen en vaak gebeurt dit in de waan van de dag. Hoeveel tijd besteden wij aan de ontlading en van deze verhalen en plaatsen we ze in het juiste perspectief? Vragen wij onze collega’s genoeg naar de mate van rekbaarheid van ons eigen emotionele systeem? Zijn de korte gesprekken bij het koffiezetapparaat genoeg om de ellende van ons af te schudden? En in hoeverre zou intervisie een verplicht onderdeel moeten zijn van onze dagelijkse schoolpraktijk, voor zowel de studenten als de docenten? Ieder mens wil immers gehoord worden, maar ook ieder mens zit wel eens vol.