Sabrina's (w)onderwijs - Hallo schooljaar!

Sabrina Blom houdt van haar werk in het mbo. Dat ze af en toe een mes van een student moet aangeven, of dat ze soms moet uitleggen dat Pim van Gogh geen schilder was die zijn eigen oor afsneed, neemt ze op de koop toe. Elke eerste maandag van de maand vertelt ze over het wel en wee van haar werk als SLB'er.

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Column 6: Hallo schooljaar!

Dura’ van Daddy Yankee verwaait een beetje als het uit de speakers komt. Ik zit op een prachtig gekleurde patio op Curaçao en denk in één gedachte aan het afgelopen en het nieuwe schooljaar. Ik doe weer afstand van alle verhalen en emoties van mijn leerlingen (en die van mijzelf). Geluk, verdriet, blijdschap, verloving, zwangerschappen, overlijdens en prille verliefdheid... Alle levensthema’s kwamen ook afgelopen schooljaar in volle heftigheid voorbij. Zeker in een klas met een sterke en veilige groepsdynamiek, beleef je ze samen en in volle glorie. Maar de melancholie waarmee ik aan de vorige klas denk, maakt snel plaats voor nieuwsgierigheid voor de volgende klas. Wie zijn zij, wat is hun verhaal en welke avonturen gaan we beleven? Zal het mij als begeleider weer lukken om een groep te creëren waar veiligheid en openheid centraal staat en waar iedereen zich prettig voelt? Welke werkvormen zal ik aankomend jaar inzetten en wat gaat deze groep van mij vragen als professional én als mens? Dat elke klas een unieke charme heeft, is in ieder geval een feit.

 Wat gaat deze groep van mij vragen als professional én als mens?

Zo onvoorspelbaar als mijn toekomstige klas voelt, zo voorspelbaar zijn mijn geweldige collega’s. De eerste week vertellen we onze vakantieverhalen en na twee weken roept de eerste: ‘Ik ben toe aan vakantie!’ Tegen de herfstvakantie zijn we allemaal toe aan vakantie en tegen de kerst roepen we dat het jaar ‘o zo snel gaat’. In maart zeggen we tegen elkaar, zoals we dat elk jaar zeggen: ‘Voor je het weet is het alweer zomervakantie, het lijkt elk jaar sneller te gaan!’ Ik ben daar zelf ook schuldig aan. Hoewel er nog steeds gewoon zestig minuten in één uur zitten, is het toch frappant dat ze elk jaar korter lijken te duren.

Kan het zijn dat na vijf jaar in het onderwijs mijn werk meer en meer op de automatisme piloot ben gaan doen, waardoor ik de tijd minder bewust meemaak? Of wen ik aan het systeem? Van beide weet ik niet of dit nou een positieve gevolgtrekking is. Of is het zo dat mijn werk mij steeds minder energie kost, omdat ik in de grote lijnen weet waar ik met mijn onderwijs naar toe wil? Hoe uitgeblust wij ook zijn aan het einde van het schooljaar, we vinden onszelf altijd weer terug in de zomer. En die nieuwe klas? Kom maar op met die leerlingen. Hopelijk lees je er het komende schooljaar weer genoeg over in mijn columns!