Sabrina's (w)onderwijs - Begeleiders in het wild

Sabrina Blom houdt van haar werk in het mbo. Dat ze af en toe een mes van een student moet aangeven, of dat ze soms moet uitleggen dat Pim van Gogh geen schilder was die zijn eigen oor afsneed, neemt ze op de koop toe. Elke eerste maandag van de maand vertelt ze over het wel en wee van haar werk als SLB'er.

Column 5: Begeleiders in het wild

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

In het basisonderwijs weet de leerling niet beter of de juf woont op school. Maar dat ik een vorm van dit principe ook in het mbo tegen zou komen, was voor mij nieuw...

Onlangs zei een leerling: ‘Mevrouw, ik zag u in de supermarkt.’

‘Wat leuk’, zei ik, ‘maar volgens mij heb ik jou niet gezien?’ Ik dacht snel aan mijn laatste supermarktbezoekjes en vroeg mij af of ik onlangs geen wonderlijke producten in mijn mandje had gedaan. Of dat ik met drie kratten bier en zes doosjes wijn de kassa had bereikt.

‘Nee, dat klopt’, zei ze, ‘ik schrok heel erg. Ik had u niet verwacht in mijn supermarkt en ben weggerend.’ Mijn wenkbrauwen schoten omhoog en ik onderdrukte een lach. ‘Ik heb van schrik mijn Red Bull en broodjes in een schap gegooid en heb het op een lopen gezet. Ik dacht: als u ziet dat ik Red Bull koop, dan vindt u dat vast stom en gaat u er iets over zeggen.’

Oké... mijn mening over het gebruik van Red Bull onder jongeren was blijkbaar goed overgekomen. Maar dat mijn aanwezigheid in ‘haar’ supermarkt nou als effect had dat zij haar spullen van zich af zou gooien, was nogal een verrasing.

'Zo slim zijn ze dan ook weer, dat moet ik ze nageven'

‘Ik had u helemaal niet gezien!’
Blijkbaar is mij in een privésituatie tegenkomen echt wel even anders dan wanneer studenten mij op school zien. Onlangs zag ik in de buurt waar ik woon in de verte een student lopen. Toen ik zag dat hij mij zag, wierp ik mijn arm in de lucht om te zwaaien. Zijn reactie? Wild naar zijn telefoon zoeken, héél druk op de telefoon typen en de looppas versnellen. Vlak nadat ik voorbij was ging de telefoon weer in zijn zak. En dat allemaal binnen mijn gezichtsveld. Later op school zei de student: ‘Ik had u helemaal niet gezien!’ Yeah right... 😊

Ik besprak dit fenomeen klassikaal met mijn studenten. Ze gaven aan dat het bijvoorbeeld gek is om een docent in dezelfde winkels te zien als waar zij graag komen: ‘Als ik mijn docent in de H&M tegenkom, dan kan het zijn dat wij dezelfde kleding kopen en dat kan écht niet, juf!’ Volgens de studenten lag het er wel aan welke docent ze zouden tegenkomen. Nou dat heb ik gemerkt... Maar als ik spontaan in het restaurant kom eten waar zij stage lopen, dan vliegen ze me doorgaans om de hals.

Dus als de locatie op een manier gelinkt is aan school of opleiding, dan is er geen probleem om mijn bestaan te erkennen, maar is die link er niet, dan wordt het zo ongemakkelijk en raar dat ze alles van zich afgooien en het op een lopen zetten. Nou ja... Ik ben al blij dat ze niet met hun spullen langs de kassa rennen zonder te betalen... Hoewel? Dan zou het alarm afgaan en dan zou ik ze alsnog zien. Zo slim zijn ze dan ook weer, dat moet ik ze nageven.