Sabrina's (w)onderwijs - Burgerschap

Sabrina Blom houdt van haar werk in het mbo. Dat ze af en toe een mes van een student moet aangeven, of dat ze soms moet uitleggen dat Pim van Gogh geen schilder was die zijn eigen oor afsneed, neemt ze op de koop toe. Elke eerste maandag van de maand vertelt ze over het wel en wee van haar werk als SLB'er.

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Wat heb ik toch een fantastische baan… Elke dag zitten er jonge mensen voor mij die op zoek zijn naar geluk, liefde, kennis, de wereld, de ander maar voornamelijk naar zichzelf. Ik reis een aantal jaar mee op hun ontdekkingstocht, om ze – waar nodig! – te steunen, te coachen, bij elkaar te rapen en om ze te voorzien van de nodig kennis. Over dat laatste wil ik in deze column graag meer vertellen. Tijdens mijn lessen burgerschap tracht ik namelijk het besef van de maatschappij een plekje te geven in het brein van mijn studenten. Bij hun komt de ‘maatschappij’ doorgaans binnen via Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat en ondanks mijn verwoede pogingen om ze een nieuwsapp te laten downloaden, ben ik blij dat er iets van het nieuws bij ze aankomt.Het lastige is echter dat de feiten een beetje door elkaar gaan lopen.

‘Mevrouw, kent u Pim van Gogh?’

Een groepsgesprek ging onlangs zo: ‘Mevrouw, kent u Pim van Gogh?’ Nee, ik denk het niet. Waar ken jij hem van? ‘Oh, dan heet hij anders… Pim Fortuin! Ja dat is het. Hij had toch zijn oor eraf gesneden?’ Nee, dat was Vincent van Gogh. ‘Oh…. Waarom eigenlijk?’ Helemaal zeker weten doen wij het niet, maar ze denken omdat hij aan waanzin en hallucinaties leed. ‘Pim Fortuin is toch neergestoken door een Marokkaan?’ Niet helemaal,  dat is Theo van Gogh. Pim Fortuin is neergeschoten door een Nederlandse milieuactivist. Oj ja (roept een ander), door Joran van de Sloot!’

‘If you can’t beat them, join them’

Ik kan een gniffel niet onderdrukken. Hier ligt een Schone Taak. In het onderwijs geloof ik in het ‘if you can’t beat them, join them’-principe. Dus misschien moet ik het anders doen? Onlangs riep een leerling nog ’retweet’ door de klas toen ik aan het uitleggen was hoe onze politiek in elkaar zat. Toen ik mij verbaasd omdraaide, knikte hij driftig en gaf mij het ’respect mondje’, (mondhoeken naar beneden en de onderlip ligt pruilend). Op een bepaalde manier voelde ik mij trots. Ondanks dat ik niet weet of mijn lesinhoud altijd daadwerkelijk onthouden wordt, kan ik wel zeggen dat ik de trendwoorden in mijn klas begrijp én dat ik ze kan volgen. I like it. Zou ik mijn lessen misschien ook eens op Facebook, Insta en Twitter moet zetten? Zou het dan geretweet worden? Hoeveel likes zou ik krijgen?