Sabrina's (w)onderwijs - All I want for Christmas is...

Sabrina Blom houdt van haar werk in het mbo. Dat ze af en toe een mes van een student moet aangeven, of dat ze soms moet uitleggen dat Pim van Gogh geen schilder was die zijn eigen oor afsneed, neemt ze op de koop toe. Elke eerste maandag van de maand vertelt ze over het wel en wee van haar werk als SLB'er. Behalve deze column: dit is een Christmas Special!

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Column 2: All I want for Christmas is...

December is in volle gang. In mijn klaslokaal is dit een fase waarin een hoop gebeurt. Soms stuiteren leerlingen naar het raam omdat een scooter omver wordt geblazen door de wind – met luid alarm. Ze staan met de neuzen tegen het raam geplakt om te zien of hún scooter nog overeind staat. Ik hoop dat de kreet ‘dat is die van mij!’ uitblijft, want anders weet ik dat mijn lesplan het komende kwartier de deur uit kan. Ook is dit de fase waarin er scheurtjes ontstaan in hun ogenschijnlijk vloeiende start. Hun energie neemt af en de praatjes nemen toe. ‘Mevrouw, ik wil dit vak helemaal niet doen!’ Daar gaan we weer: ‘Oké, maar dit wilde je drie maanden geleden nog wel, toch?’ Met mijn volwassen blik lijken de drie maanden voorbijgevlogen, maar de grote ogen tegenover mij maken al snel duidelijk dat zij die drie maanden heel anders ervaren hebben. Ik hoef eigenlijk niet meer te vragen of dat dan ook de reden is voor de dertig uur verzuim. ‘Een verkeerde keuze bestaat niet’, zeg ik vaak, ‘aangezien je nu in ieder geval weet wat je zeker niet wil doen later.’ Op deze manier hoop ik de stress weg te nemen die de jongeren op dit moment voelen. ‘Ik weet niet wat ik later wil worden’, roepen ze soms. Dat is wat mij betreft oké.

'Ik hoef eigenlijk niet meer te vragen of dat dan ook de reden is voor de dertig uur verzuim'

December voelt vaak als mijn maand met de klassen. Ik vind het heerlijk om samen met mijn leerlingen te praten over hoe ze in het leven staan, welke goede voornemens zij het afgelopen jaar zijn nagekomen en welke zij voor aankomend jaar opstellen. Deze voornemens doen ze in een envelop en sturen ze naar zichzelf in de toekomst. (Volgend jaar met de kerst krijgt mijn collega van het tweede jaar hun prachtige brieven, zodat zij dit samen kunnen teruglezen).

Ook kijk ik met mijn leerlingen naar de wereld om ons heen. Als ze de wereld een cadeau mochten geven voor kerst, wat zou dit dan zijn? Het ontroert me wanneer ze beginnen met het stoppen van oorlogen, of dat ze eenzame ouderen willen bezoeken tijdens de kerstdagen. Sommige maken zelfs plannen om bij het verzorgingstehuis van oma langs te gaan en willen dan ook meteen kerstkransjes meenemen voor de hele gang.

'Er valt een stilte en iedereen is met zijn hoofd bij zijn eigen problemen'

Als de gesprekken steeds persoonlijker worden, nemen ook de privélevens van de leerlingen een steeds prominentere rol in de verhalen. ‘Ik ben blij als de kerst voorbij is’, ‘mijn familie praat niet met elkaar en ik zit daartussen in’, of ‘met de kerst moet ik altijd aan mijn vader denken die overleden is’. De ogen van mijn leerlingen vullen zich met tranen. Er valt een stilte en iedereen is met zijn hoofd bij zijn eigen problemen. Die zijn er genoeg. Het is me inmiddels wel duidelijk dat het merendeel van mijn klas genoeg heeft meegemaakt. School is slechts een component in het geheel; hun hoofden zitten vaak vol met problemen waar wij geen weet van hebben. Ik voel de drang om ze allemaal te helpen en de zorgen weg te nemen, maar ik weet ook dat ik dit niet kan. Wat ik wel kan is een veilige omgeving creëren waarin wij er samen over kunnen praten. In mijn laatste les voor de vakantie geven de leerlingen elkaar allemaal kerstwensen. Als ik mijn blik over de wensen laat gaan, valt mij op hoe goed zij elkaar al kennen. Ik ben trots. All I want for Christmas is... liefde, ruimte en veiligheid voor iedereen. Lieve collega’s, geniet van december en tot in 2018!