Sabrina's (w)onderwijs - het leven van een SLB'er

Sabrina Blom houdt van haar werk in het mbo. Dat ze af en toe een mes van een student moet aangeven, of dat ze soms moet uitleggen dat Pim van Gogh geen schilder was die zijn eigen oor afsneed, neemt ze op de koop toe. Elke eerste maandag van de maand vertelt ze over het wel en wee van haar werk als SLB'er.

Column Sabrina Blom Wonderwijs NVS NVL

Column 1: het begin

Elk jaar vertel ik mijn leerlingen dat ze tijdens de eerste periode op school een beetje lief moeten zijn voor zichzelf. Alles is nieuw, ze moeten wennen aan de nieuwe structuur, aan de klas en aan de omgeving. Dit maakt ze vaak moe en dat is oké. Nu begin ik aan een nieuw avontuur: columns schrijven over mijn passie (het onderwijs!) en de vreemde, bizarre en hilarische situaties waarin ik geregeld beland. Zo was een leerling vergeten om zijn mes uit zijn zak te halen toen we op excursie gingen naar de Tweede Kamer, om zijn ‘schoenen te beschermen’ (echt waar... dit komt nog terug in een latere column). En mijn les over maatschappelijke thema’s kreeg een wel heel onverwachte wending die begint bij Pim van Gogh en eindigt bij Joran van der Sloot... Elke dag is anders. Ik hou ervan.

We geven dagelijks duidelijke kaders en brede schouders

Als Loopbaanbegeleider en docent Omgangskunde-/ Burgerschap ervaar ik veel plezier in een beetje duw- en trekwerk en probeer ik de leerlingen een stukje maatschappelijk besef mee te geven. Onvermoeid (nou ja… meestal) ga ik daarmee door en ik geloof erin dat de leerlingen met plezier naar school komen, zo lang wij het maar zo leuk en spannend mogelijk maken. Aan ons, lieve collega’s, de taak om het onderwijs mooi te maken en elke dag te genieten van de energie van jonge mensen. Wat wij geven, krijgen wij direct terug (soms niet altijd even genuanceerd: ‘Juf wat ziet u er moe uit!’ Zucht... dank je wel 😊). Dat maakt ons als ‘front-line professionals’ ook zulke bijzondere mensen. Wij zijn gewend aan het snelle schakelen, het anticiperen op situaties en de interactie. Mijn leerlingen beschouw ik als jongvolwassen (vanaf vijftien jaar) en dat willen ze vaak ook zijn, maar ik kan er heel erg van genieten als het kindse nog even boven komt en ze zich zo veilig voelen dat ze heel hard ‘JUF!!’ door het lokaal roepen. We geven dagelijks duidelijke kaders en brede schouders. En nu ben ik trots dat ik het wel en wee van mijn werk mag delen via deze columns. Ik ga een beetje lief zijn voor mijzelf... Het is tijd: we zijn van start!